Column Job en Olaf

Column Job en Olaf
Zomaar….
Is “zomaar“ het wachtwoord van de Geest?
Als iets zomaar gebeurt, dan zijn we al snel bereid daarin kracht buiten ons zelf in te vermoeden. Misschien is dat wel in ons het onverdraaglijke van het niet kunnen beheersen van wat we meemaken. Geest een woord voor het onzegbare. Aan de ene kant ontstaat er dan weer de mogelijkheid, dat we denken daarmee in taal het onzegbare een naam te kunnen geven. In sommige kringen gebeurt dat zo vaak, dat ik me er niet meer thuis kan voelen. Je krijgt dan de idee, dat iedereen het onzegbare beheerst, terwijl ik juist behoefte heb het onzegbare niet te benoemen. Maar ik kan ook afstompen. Door langs het “zomaar” voorbij te lopen met misschien een kleine schouderophaling. Het raakt me niet meer. Ik ben bang zicht te krijgen op iets dat groter is dan ik ben met als gevolg, dat ik eigenlijk maar heel klein ben. Dat vinden we ook in groeperingen, die zeggen een heleboel te weten om daarmee het “zomaar “buiten de verwondering te houden.
Maar wat is dan mijn “zomaar”? Ik zal proberen een voorbeeld te geven.
Een week geleden ging de telefoon. De imam uit Haaksbergen vroeg me te helpen met een onderzoekje. Ineens was ik in gesprek met de moskee. We besloten dat we elkaar wat te zeggen hadden en zo opperde ik een gespreksgroep om elkaar beter te leren kennen. Een groep met zo’n 5 christenen en 5 moslims, waaronder de imam en ondergetekende. We zullen in september een gespreksgroep starten. Voor de imam was het een verrassing en voor mij was het ook een verrassing. Een blaadje aan een boom, een bloemetje aan de kastanjeboom. Je moet het wel zien en gelijk realiseren, dat het op je weg komt. Voor mij betekent Pinksteren: “ uit het onverwachte komt nieuw leven”. Hoe het verder zal lopen weten we niet, maar de ontmoeting is ontstaan. Wellicht iets voor een nieuwe toekomst, waar mensen elkaar kunnen leren verstaan van hart tot hart.
De telefoon was niet gepland, wel had ik bij mijn intrede meerdere malen gevraagd om een foto van de imam op een stoel, maar daar was wat mis gegaan, want op 14 februari bleef de stoel leeg. Oke dan niet had ik nog gedacht. En opeens zaten we in de moskee om een vragenlijst in te vullen. Natuurlijk vroeg ik ook daarna of de imam voor ons wat zou kunnen doen. Hij moest dan wel met een tolk komen, want zijn Nederlands was nog niet zo goed, ongeveer zo goed als mijn turks. Het werd een mogelijkheid om elkaar beter te leren kennen. Geen moeilijke thema’s aansnijden, maar eerst in september gewoon elkaar leren kennen. Het gebeurde “zomaar”, waar kom je vandaan, waar ben je geboren, wat neem je mee aan culturele bagage en wat heb je achtergelaten? Het zou leuk zijn als we met een groepje mensen (ongeveer 5) als christenen een bruggetje zouden kunnen slaan met de islamieten uit ons dorp. De imam knikte, dat hij ook 4 ander mensen mee zou nemen. Ik geloofde er wel in. Ik vroeg hem wat voor sport hij deed. Toen ik verteld had dat ik aan hardlopen deed, zette hij zijn ene voet naar voren en zei “karate”. Ineens werd hij iemand anders en ik genoot, dat ik dat mocht meemaken. Het was maar een voorbeeld, maar zo leer je elkaar wat meer kennen. Tja “zomaar!!!”.
Ds. Olaf Haasnoot

Kruis, universeel christelijk
Bij gelegenheid keek iemand vreemd op van een kruis. Voor zijn gevoel was dat toch meer ‘katholiek’ dan ‘protestant’ (misschien zij hij zelfs wel ‘hervormd’, dat herinner ik me niet meer precies).
Dat verwonderde mij. Het kruis is een wereldwijd christelijk symbool, zeker het ‘simpele’ (lege) kruis van een langer staander met een korte(re) horizontale balk.
Zo’n kruis bepaalt de kijker zowel bij het lijden van Christus als bij zijn opstanding. Als protestant is het lege kruis mij vertrouwder dan een kruis met een ‘corpus’.
Ik heb weleens horen verluiden dat de stiepeltekens van katholieke Oost-Twentse boerderijen vaak een kruis bevatten en protestantse stiepeltekens juist niet. Misschien dat de gedachte daar vandaan komt. Ik houd me aanbevolen voor betere verklaringen van de bevreemding over een gewoon kruis.
 Oecumene is voor mij op zoek gaan naar wat we delen veel meer dan de verschillen benadrukken. Het kruis is oersymbool van het Christendom en (mij) te kostbaar voor het beleven van verschillen. Ik hoop dus dat we in alle verbondenheid in het kruis een verwijzing naar de gekruisigde, wat meer is de opgestane kunnen zien. En ook dat er verbinding van uitgaat. Algemeen bekend is het (lege) kruis ook in de drieslag geloof, hoop en liefde (kruis, anker en hart).
Ds. Job. Stein

Archief van titels van overwegingen die sinds 2018 zijn verschenen. 

2018-1 Geslachten gaan
2018-2 Alles verandert
2018-3 Van Jeruzalem naar Emmaüs
2018-4 Van Pasen naar Pinksteren
2018-5 Jobs worsteling met God
2018-6 Verandering
2018-7 Over de kerktoren van Graye
2018-9 Heeft bidden wel zin
2018-9 Ik en jij
2018-10 In gesprek
2019-2 Kerk en politiek
2019-3 Wat meer is
2019-4 Hemelvaart
2019-5 Maak u geen zorgen
2019-6 Voor alles een tijd
2019-7 Wie de schoen past
2019-8 Woar kom
2019-9 Wie wens je nu geen licht op diens weg
2019-10 Vrede op aarde
2020-1 Geven om elkaar
2020-2 Geloofsbelijdenis
2020-4 Geestkracht
2020-5 Verbindingen maken
2020-6 In de 17e eeuw
2020-7 Kiezen en delen
2020-8 Een tijd van zoeken en gevonden worden
2020-10 In het niets zal God komen
2021-2 Zomaar
2021-3 Bericht van de tuinman
2021-3 Pasen wat is dat toch
2021-4 De tussentijd
2021-4 Pinksteren
terug